Najwazniejsza zaleta Tiokolu RD jest to, ze nie wykazuje sklonnosci do plyniecia na zimno

Najważniejszą zaletą Tiokolu RD jest to, że nie wykazuje skłonności do płynięcia na zimno, jak to jest w przypadku innych typów tioplastów. Do sporządzania mieszanek odpornych na działanie ciepła nie dodaje się siarki, lecz stosuje się przyśpieszacz tiuramowy. Napełniacze podobnie jak w mieszankach kauczuku naturalnego powodują polepszenie fizycznych własności produktów. Sporządzanie mieszanek natrafia na pewne trudności. Po kilku minutach walcowania dodaje się wszystkich plastyfikatorów i napełniaczy, a następnie siarki. Continue reading „Najwazniejsza zaleta Tiokolu RD jest to, ze nie wykazuje sklonnosci do plyniecia na zimno”

Syntetyczny kauczuk GR-P poczatkowo znany byl pod nazwa Tiokolu N

Syntetyczny kauczuk GR-P początkowo znany był pod nazwą Tiokolu N. Jest to również kauczuk z grupy wielosiarczków; otrzymuje się go przez reakcję wielosiarczków z dwuchlorkiem propylenu. W początkowym okresie kryzysu na rynku kauczukowym materiał ten wzbudził bardzo duże zainteresowanie, W tym też czasie kauczuk ten oddał bardzo duże usługi, później jednak r . gdy okazało się, że posiada szereg poważnych wad,stracił na znaczeniu. Ponieważ GR-P produkowano z łatwo dostępnych surowców, aparatura zaś była bardzo prosta, produkcja tego materiału wzrosła w bardzo krótkim czasie. Continue reading „Syntetyczny kauczuk GR-P poczatkowo znany byl pod nazwa Tiokolu N”

Ogólna charakterystyka

Mieszanki GR-P nie modyfikowane dodatkiem regeneratu stają się kruche już w temperaturze -70C, a nawet w temperaturach wyższych. Mieszanki takie nadają się do wyrobu bieżników oraz takich artykułów, które nie wymagają dużej odporności na działanie olejów. Ogólna charakterystyka. GR-P jest materiałem stałym o ciężarze 1,39, posiadającym lekko żółte zabarwienie. Posiada on charakterystyczny zapach, a przy ogrzaniu wydziela łzawiący gaz. Continue reading „Ogólna charakterystyka”

Jako plastyfikator chemiczny do GR-P uzywany jest MBTS

Jako plastyfikator chemiczny do GR-P używany jest MBTS; przez zmianę ilości dodatku tego plastyfikatora można regulować plastyczność mieszanki. Na przykład przy dodatku 0,3% MB TS otrzymuje się mieszankę sztywną, przy dodatku zaś 0,6% – bardzo miękką. Dwufenyloguanidyna działa jako aktywator MBTS; sama posiada niewielkie działanie uplastyczniające. Również jako plastyfikator działa eter dwufenylowy, który stosuje się w ilości 5%. Jego obecność ułatwia wprowadzenie do mieszanki, sadzy, umożliwia walcowanie w niższych temperaturach i zapobiega wydzielaniu gazów łzawiących, Łączenie GR-P, Mieszanki GR-P są na ogół suchą, nie posiadają lepkości i z tego względu bardzo trudno jest je łączyć ze sobą na zimno, co nastręcza trudności przy konfekcjonowaniu arkuszy otrzymywanych na kalandrze. Continue reading „Jako plastyfikator chemiczny do GR-P uzywany jest MBTS”

Wykrywanie mieszanin polimerów

Wykrywanie mieszanin polimerów. Wykrywanie mieszanin różnych polimerów ,jest trudniejszym zagadnieniem i wymaga zastosowania bardziej szczegółowych metod niż te, które wyżej opisano. Niemniej jednak przy uważnej obserwacji wyników uzyskanych za pomocą metody pirolitycznego rozkładu można zaobserwować pewne odchylenia, które wskazują na konieczność zastosowania bardziej szczegółowej analizy. Mieszanki zawierające w przybliżeniu jednakowe ilości GR-S oraz kauczuku naturalnego dają produkty reakcji o zabarwieniu zielononiebieskim, które można łatwo odróżnić od zabarwienia, jakie dają czyste składniki. Próby tej nie można jednak stosować do analizy mieszanin, w których jeden ze składników występuje w ilości mniejszej niż 25 +- 35% całkowitej zawartości polimerów. Continue reading „Wykrywanie mieszanin polimerów”

Polichlorek winylu

Polichlorek winylu oraz inne nie wulkanizujące się polimery można odróżnić od Neoprenu w ten sposób, że badaną próbkę ekstrahuje się acetonem i w żywicowatych produktach ekstrakcji otrzymanych po odparowaniu rozpuszczalnika poszukuje się materiału o dużej zawartości chloru. Neoprenu nie można usunąć z mieszanki za pomocą ekstrulscji acetonem. Metoda ta posiada ogólne znaczenie i służy do odróżniania w mieszankach polimerów wulkanizujących się od polimerów nie wulkanizujących się. Wybór rozpuszczalnika i metoda oddzielania dających się wyekstrahować składników musi być ustalona w każdym wypadku w zależności od własności obu składników. Porównanie własności materiałów wulkanizowanych oraz mieszanek. Continue reading „Polichlorek winylu”

Studzienki rewizyjne na kanalach kolowych

Na kanałach przełazowych (o wymiarach powyżej 0,60 X 1,00 m), przez które można przejść w pozycji silnie pochylonej, studzienki włazowe (rewizyjne), służące do wchodzenia do kanału z poziomu terenu, mogą być rozstawione w odległościach większych, w zależności od wymiaru kanału i swobody poruszania się w nim. Odgrywa tu rolę bezpieczeństwo pracy, a przede wszystkim konieczność zapewnienia obsłudze możliwości szyb kiego wydostania się z kanału. Wytyczne projektowania zalecają przyjmowanie odległości między studzienkami na kanałach o wysokości do 1,6 m najwyżej do 100 m, a w wyższych do 120 m. Studzienki rewizyjne na kanałach kołowych 1) składają się z następujących części: – komory roboczej o średnicy 1,0-; -. 1,4 m (w zależności od wymiaru kanału) i wysokości ok. Continue reading „Studzienki rewizyjne na kanalach kolowych”

Studzienki wlazowe

Studzienki włazowe przykryte pokrywami górnymi z otworami wentylacyjnymi traktowane są również jako przewietrzniki. Przewietrzniki stosuje się z zasady również we wszystkich najwyższych punktach urządzeń kanałowych, takich jak komory połączeniowe i rozgałęzieniowe, boczne wejścia itp. Niezbędnym uzupełnieniem przewietrzników w wentylacji kanałów są nie zatopione ściekami wpusty boczne z włączonymi do nich przykanalikarni, zakończonymi w budynkach przewodami wywiewnymi. Oprócz przewietrzników służących tylko do wentylacji kanałów tzw. przewietrzników ślepych, stosuje się na sieci kanalizacyjnej przewietrzniki świetlne zakończone skrzynkami z wyjmowaną pokrywą umieszczoną nad przewodem pionowym. Continue reading „Studzienki wlazowe”

Scieki radioaktywne

Ścieki radioaktywne pod względem fizycznym jak i chemicznym wykazują te same właściwości co ścieki zwykłe. W związku z tym metoda strącania i koagulacji stosowana do ścieków zwykłych może być użyta do oczyszczania ścieków radioaktywnych. Również metoda wymiany jonów, podobnie jak w procesie zmiękczania wody, daje dobre wyniki i jest często stosowana. Jednak metoda ta zapewnia wymianę nie dla wszystkich izotopów. Za pomocą wymiany jonowej można usunąć ze ścieków blisko 100010 promieniotwórczych izotopów Ca, Mg, J, Fe i S; natomiast zawodzi w przypadku izotopów Na i CI. Continue reading „Scieki radioaktywne”

Scieki piwowarskie

Ścieki piwowarskie należy doprowadzić na pola nawodniane w stanie świeżym, a samo nawodnianie przeprowadzić ostrożnie, aby gleba nie uległa zakwaszeniu. Krochmalnie odprowadzają znaczne objętości ścieków: na 1 t przerobionych ziemniaków 4-8 m wody z płuczek, 7-14 m wody sokowej i 0,7-2,2 m3 wody z przemywania krochmalu. Biochemiczne zapotrzebowanie tlenu jest duże i wynosi: . BZT5 – dla wód z płuczek i spławiaków BZT 5 – dla wód sokowych Wody sokowe zawierają głównie substancje organiczne: rozpuszczone węglowodany i białka, a także substancje nierozpuszczalne, jak ziarna skrobi, kawałki i kiełki ziemniaków. Wody te, ze względu na rozwój fermentacji mlekowej i masłowej, ulegają po pewnym czasie zakwaszeniu. Continue reading „Scieki piwowarskie”