Rozcienczanie scieków radioaktywnych

Rozcieńczanie ścieków radioaktywnych należy do najprostszych sposobów unieszkodliwiania. Najbardziej odpowiednim odbiornikiem jest morze. Jednak ścieki powinny być wprowadzane w odległości co najmniej 3 km od brzegu. Poza tym odbiornik powinien znajdować się pod stałą kontrolą dozometryczną. Odparowanie polega na odprowadzeniu destylatu do odbiornika, zaś pozostały roztwór stężony miesza się z cementem i uformowane bloki betonowe zatapia się na wydzielonych odcinkach morza, zwanych cmentarzyskami a tomowymi. Filtracja odbywa się poprzez piasek, glinę, torf, węgiel brunatny i aktywowany oraz wióry stalowe. Skuteczność filtracji zależy od właściwości złoża filtru oraz skuteczności koagulacji poprzedzającej filtrację. Oczyszczanie biologiczne oparte jest na zdolności koncentracji substancji radioaktywnych organizmach roślinnych i zwierzęcych – przewyższającej dziesiątki tysięcy razy stężenie tych substancji w wódzie. Uzyskane tą drogą współczynniki dekantaminacji są bardzo wysokie i wynoszą ok. 95% dla J-131, P-32, Sr-89 i Cs-137. Adsorpcja połączona z wypalaniem opiera się na mieszaniu wysoko radioaktywnych i stężonych ścieków z gliną, lub iłem, torfem itp. , a następnie wypaleniu, do stopnia zeszklenia. Uzyskany materiał zatapia się w morzu lub zakopuje w ziemi bez obawy wymycia zawartych w nim izotopów promieniotwórczych . [hasła pokrewne: panele podłogowe, basen ogrodowy, centrum ogrodnicze ]